mondelinge vraag aan staatssecretaris Schouppe in verband met de campagne 'Go for Zero'
Op 10 februari gaven de staatssecretaris en het Belgisch Instituut voor de Verkeersveiligheid (BIVV) het startschot voor de actie "Go for Zero", een nieuw initiatief dat bedrijven, organisaties, overheden, de media en individuele burgers verenigt voor veiliger verkeer. De ondertekenaars van het Go for Zero-charter geven te kennen dat elk verkeersslachtoffer er een te veel is en dat ze zelf een concrete bijdrage zullen leveren om het verkeer veiliger te maken. Ze roepen iedereen op hun voorbeeld te volgen. Go for Zero doet denken aan het Vision Zero-beleid dat in Zweden al een tijd wordt gevoerd en als doelstelling heeft geen enkele verkeersdode meer te tolereren.
Dat de nultolerantie ten opzichte van verkeersdoden nu eindelijk ook in België is doorgedrongen, is op zich goed nieuws. Wel denk ik dat de Belgische campagne in heel veel opzichten van de Zweedse verschilt. Het Zweedse Vision Zero-beleid is breder. Het omvat maatregelen op het vlak van infrastructuur, verkeersregels, snelheidsbeperkingen en uiteraard sensibilisering. Ik heb de indruk dat we in België enkel met sensibilisering bezig zijn, maar al die andere dingen dreigen te vergeten. Het charter lijkt me te vrijblijvend, te mager om echt de doelstelling – geen verkeersdoden meer – te halen. De campagne lijkt me dan ook een gemiste kans.
Wil de staatssecretaris echt naar nul verkeersdoden en hoe wil hij die doelstelling bereiken? De pakkans van verkeersovertreders moet absoluut nog omhoog en onze wegen moeten nog veiliger worden. Dat impliceert natuurlijk infrastructurele ingrepen en overeenkomsten met de gewesten.
Wat we nodig hebben, is een allesomvattend en ambitieus plan. Waarom ontbreekt zo een plan? Welk beleid schuilt er achter de mooie Go for Zero-borden langs onze autowegen?
Antwoord van Etienne Schouppe
Het Belgisch Instituut voor de Verkeersveiligheid heeft onder meer de opdracht om voor rekening van de overheid sensibiliserings- en informatiecampagnes te organiseren. Bij de uittekening van zijn nieuwe communicatiestrategie, heeft het BIVV ervoor geopteerd de betrokkenheid en het engagement van de bevolking te vergroten en de weggebruikers meer te responsabiliseren. Daarom wordt in het kader van de Go for Zero-campagne aan zoveel mogelijk organisaties, bedrijven en burgers expliciet gevraagd een charter te ondertekenen waarbij ze te kennen geven dat elk verkeersslachtoffer er een te veel is en dat iedereen op eigen wijze een concrete bijdrage kan leveren om het verkeer veiliger te maken.
Via de media en op borden langs de wegen worden de weggebruikers ertoe aangezet voor nul verkeersslachtoffers te gaan. Dat klinkt inderdaad utopisch, maar het is vanuit communicatief oogpunt belangrijk de boodschap te maximaliseren. Iedereen moet erin geloven dat het mogelijk is om ongevallen te voorkomen en dat elk verkeersslachtoffer er een te veel is. Door die campagne kunnen we het sociale draagvlak vergroten voor maatregelen die de verschillende overheden zullen moeten treffen om het aantal verkeersdoden en verkeersongevallen terug te dringen. Het ene kan niet zonder het andere. Zonder maatschappelijke ondersteuning hebben overheidsmaatregelen inzake verkeersveiligheid geen succes.
Het mag daarbij duidelijk zijn dat ook de verschillende overheden die een bevoegdheid hebben inzake verkeersveiligheid, verantwoordelijkheid zullen moeten nemen om het doel te bereiken In die zin werden ook alle bevoegde overheden aangeschreven om de Go for Zero-campagne te ondersteunen.
De Verenigde Naties en de Europa leggen ons niet geringe streefcijfers op. Na de halvering van het aantal verkeersdoden tot maximaal 750 in 2010, wordt opnieuw een halvering vooropgesteld tegen 2020, op basis van de resultaten van 2010. Aldus zouden er in 2020 maar 440 verkeersdoden mogen zijn waarbij ik me de bedenking maak dat de nul-optie de absolute doelstelling moet zijn, liefst zo vlug mogelijk. Wat de Scandinavische landen, Nederland en Engeland kunnen, moeten ook wij kunnen.
Teneinde de maatregelen die daarvoor moeten genomen worden, voor te bereiden heb ik aan de Federale Commissie voor de Verkeersveiligheid gevraagd om in mei van dit jaar een nieuwe staten-generaal voor de Verkeersveiligheid te organiseren, na die van 2002 en die van 2007. Het is de bedoeling om op basis van de evaluatie van de voorhanden zijnde resultaten en de al genomen maatregelen, nieuwe of bijkomende aanbevelingen te formuleren. Die moeten leiden tot maatregelen die door de verschillende bevoegde overheden van het land zullen moeten worden genomen om te komen tot minstens een halvering van het aantal verkeersdoden in 2020. Het spreekt vanzelf dat ook de gewesten, de provincies, de gemeenten, justitie en politie daarbij worden betrokken.
Repliek van Freya Piryns
De staatssecretaris zegt in feite dat het alleen maar om een communicatiecampagne gaat. Hij kondigt wel een aantal zaken aan voor de maand mei. Vandaag moeten volgens de staatssecretaris de burgers alleen willen geloven dat er geen verkeersslachtoffers meer mogen vallen. Voor de staatssecretaris is dat met zijn achtergrond misschien voldoende, voor mij niet. Met geloven alleen, halen we het aantal verkeersslachtoffers niet naar beneden. Daarvoor is een echt beleid nodig en dat ontbreekt vandaag. Europa en de VN leggen ons dwingende doelstellingen op, maar het allerbelangrijkste is elk verkeersslachtoffer willen voorkomen en het leed dat daarmee gepaard gaat.
