Freya stelde volgende vraag aan schepen Verbist: “Recent verschenen in de pers een aantal klachten van bewoners van de Silvertop: kapotte liften, inkomdeuren die niet sluiten, administratieve vergissingen. Ook de ombudsvrouw ontving dit jaar al 93 dossiers. In 2009 waren dat er 114. Dat ging dan vooral over foute afrekeningen van de huurlasten. Nu gaan de meeste klachten over het onderhoud en de samenlevingsproblemen. “ De afstand tussen de huurders en de huisbaas is veel te groot. De communicatie met de huurders loopt ongelooflijk slecht”  aldus Karla Blomme in de GVA van 11/12/10. Dat wordt tegengesproken door woordvoerder Jan Hendrickx in HLN van 7/12/10: de wachtdienst zou dag en nacht standby staan en er zouden geen problemen zijn met het onderhoud. Kan de schepen bevestigen welke versie de juiste is?"

Schepen Verbist antwoordde: "Mevrouw Blomme is verkeerd geciteerd. Ze heeft inderdaad gezegd dat er een sterke stijging was van klachten in 2009, maar dat de helft van de klachten te wijten was aan de huurlast. We hebben haar ook een aantal brieven laten bijsturen wat betreft klantvriendelijkheid. We hebben erg geleerd uit de klachten. De afrekeningen van de huurlasten zijn nu bezig. Ik geef toe dat dit te laat is, maar het moest juist zijn. Ik geef een voorbeeld: één watermeter voor verschillende gebouwen, dat maakt het niet zo eenvoudig. We kunnen hier ook nog heel veel aan werken , ook aan sensibilisering bij onze huurders ivm energie en huurlasten. Bij de klachten over de Silvertop heb ik een gemengd gevoel. De persberichten hierover komen voornamelijk van één huurder. Er werd bijvoorbeeld geklaagd over het feit dat de lift drie uur niet bereikbaar was. In die drie uur waren ze die wel aan het repareren.

Freya antwoordde: “Ik wil u heel graag geloven, maar misschien kan u hier eens tijdens een andere commissie dieper op ingaan. U zegt wel ‘het is één klager in die artikels’, maar hij is wel voorzitter van een bewonersgroep. Normaal gezien wordt die als hij de waarheid niet spreekt toch teruggefloten door zijn achterban? Laat ons dit eens objectief bekijken op een ander moment.”
Wordt dus vervolgd

Een andere vraag ivm sociale huisvesting:
Freya: “In het jaarverslag van Woonhaven van 2008 staat onder Jan Davidlei: In de omgeving van de St Bernardsesteenweg was (sic) nog heel wat woningen leeg  na de renovatie van 2007 (‘Maurits Sabbelaan, Van Peenestraat, Jan Davidlei, en Max Roosesstraat) De bewonerswerking deed hier veel huisbezoeken voor inhuring. Blijkbaar is dat toch nog altijd niet opgelost want op dit moment staan er vele appartementen leeg. Van het gerenoveerde gebouw zijn ondertussen een aantal ruiten stuk etc. In de nota van Stop-armoede-nu van 2010 lezen we  dat de wachtlijst voor een sociale woning erg lang is. Voor appartementen of woningen met meer dan twee slaapkamers loopt de wachttijd al gauw op tot 9 à 10 jaar. De huidige politiek binnen de sociale huisvesting werkt dit mee in de hand. Bij nieuwbouw wil men zo veel mogelijk wooneenheden halen uit de beschikbare oppervlakte. Er komen dus vooral kleine wooneenheden bij. Een groot deel van de grotere sociale wooneenheden wordt vandaag bewoond door koppels of alleenstaande ouderen waarvan de kinderen al lang het huis uit zijn. Pogingen om de ouderen te laten verhuizen zijn niet zo succesvol: een boom laat zich niet zo maar verplanten. Binnen de sociale huisvesting staan ook heel wat panden leeg. Het gaat hier niet alleen om frictieleegstand. Sommige panden staan jarenlang leeg zonder duidelijke reden.
Kan de schepen hier enige uitleg over verschaffen?"

Schepen Verbist repliceerde: “Het pand in de Jan Davidlei is volledig gerenoveerd, maar staat leeg. Ik weiger mensen daar te laten wonen. De aannemer heeft dubbele ramen geplaatst met slechte overbrugging. Je krijgt in korte tijd terug schimmelvorming en je kan het niet maken daar mensen te laten wonen. Er loopt een gerechtelijke procedure en we hopen op een minnelijke schikking waarbij de aannemer deze kosten op zich neemt.
We kennen twee soorten leegstand: Ten eerste frictieleegstand, dit is de leegstand tussen twee verhuringen. Deze ligt onder het Vlaamse gemiddelde. We werken er hard aan om dit om laag te krijgen, maar de doorlooptijd tussen het ‘kijken of de woning geschikt is door de huurders’ en ‘het intrekken’ is veel te lang. We zetten een extra renovatieploeg in die appartementen direct gaat bekijken en kleine gebreken oplost om zo sneller te verhuren. In de winterperiode is deze ploeg wel ingezet om de verwarmingsproblemen op te lossen. Een tweede vorm van leegstand hangt samen met zware renovaties of slopen. Dat we in Antwerpen oud patrimonium hebben betekent ook een architecturaal waardevol patrimonium. Als we een pand willen afbreken wordt ons dat soms afgeraden omwille van de architecturale waarde. Voor ons primeert woonkwaliteit natuurlijk. We kunnen soms niet renoveren binnen de prijzen die we krijgen van Vlaanderen. Dit is ook een onderwerp dat we gaan aankaarten op de visitatiecommissie. Vanuit Antwerpen werden er veel proefprojecten ingediend in het kader van Wonen & Zorg bij minister Van den Bossche en Vandeurzen. We dienden samen met met het CAW een project in waarbij we huurcontracten gaan afsluiten met een CAW voor zes maanden. Dit is meestal voor mensen in probleemsituaties. Het gaat vaak om vrouwen met kinderen die echtelijke problemen hebben. We hebben ook een lijst opgemaakt van alle gebouwen die moeten gerenoveerd worden en we hopen op groen licht van Vlaanderen."