Sinds januari 2008 voert het platform StopArmoede.Nu actie rond armoedebestrijding. Elke maand werd een bijeenkomst georganiseerd voor het stadhuis waarbij telkens een ander facet van de armoedeproblematiek onder de aandacht werd gebracht. Parallel vergaderde het platform met de vier democratische fracties van de Antwerpse gemeenteraad om de thematiek te bespreken en in een 10-puntenprogramma een aantal maatregelen voor te stellen De 4 fracties wilde een gezamenlijke resolutie indienen waarin gevraagd werd om, gezien de economische crisis , de timing van deze maatregelen te concretiseren en de intensiteit te verhogen binnen de budgetten van de meerjarenplannen. Groen! OCMW-raadslid Dirk Geldof en Freya Piryns waren zeer actief betrokken bij dit overleg ,maar gaandeweg werd het duidelijk dat een sterke gezamenlijke resolutie niet zo eenvoudig was.

Freya Piryns: "Groen! ondersteunt de gemeenschappelijke resolutie omdat de groeiende armoede in onze stad voor ons onaanvaardbaar is en een smet op het blazoen van onze stad. Tegelijk wil ik niet verhelen dat we als Groen! graag nog verder hadden gegaan. Ik wijs op vier knelpunten die in de tekst ontbreken, ook omdat er binnen deze meerderheid vandaag geen eensgezindheid over is.

• De voorliggende tekst blijft te vaag over de nood aan betaalbare huisvesting in onze stad en over de toegankelijkheid van de sociale huisvesting . We weten dat de leefbaarheidsmaatregelen voor sociale wooncomplexen de volgende maanden mensen bovenaan de wachtlijst die werkloos zijn of van een vervangingsinkomen moeten leven, langer zullen doen wachten tot de nagestreefde sociale mix gerealiseerd is.
• De resolutie pleit ook voor een maximumfactuur voor het secundair onderwijs. Op onderwijsvlak zijn de afgelopen jaren belangrijke inspanningen gebeurd, zowel Vlaams als stedelijk. Maar tegelijk moeten we durven erkennen dat de onderwijsongelijkheid eerder toeneemt dan afneemt. 
• Ten derde vinden we het – net zoals Stop Armoede Nu – een gemiste kans dat de verdoken armoede van mensen met precaire verblijfsstatuten of mensen zonder papieren in onze stad geen deel uitmaakt van de oproep . Blijkbaar is de verdeeldheid daarover in deze meerderheid even groot als op federaal vlak. Maar het is niet door dit te verzwijgen, dat de armoede bij deze mensen verdwijnt; integendeel: juist door dit te verzwijgen groeit de verdoken armoede in de achtergestelde buurten, en missen we kansen om de situatie voor alle bewoners in die buurten te verbeteren.
• Ten slotte wil ik dan ook iets zeggen over die middelen. Natuurlijk moet een versterking van het sociaal beleid passen binnen de meerjarenplannen. Maar de toenemende armoede met de crisis maakt ook een toename van onze beleidsinspanningen noodzakelijk, voor onderwijs, huisvesting, financiële ondersteuning, oprichting van wijkgezondheidscentra, extra aanbod aan sociale tewerkstelling, … Dat het Lokaal Sociaal beleidsplan budgetneutraal moest zijn, noemde ik destijds al een gemiste kans. Maar vandaag, bij een verscherpende sociale problematiek, betekent het bevriezen van de sociale budgetten een reële achteruitgang als de nood stijgt..”