‘Wie bewaakt het internet?’, vroeg Dominique Deckmyn zich af in De Standaard van 4 februari. ‘Is uw internetprovider verantwoordelijk als u illegaal muziek of video downloadt? Hoe zit dat dan met uw privacy?’ En wie neemt de handschoen op? Ecolo en Groen! hadden dat al gedaan. Wij hebben een wetsvoorstel ingediend dat het downloaden op internet legaliseert en de artiesten vergoedt.
 
Eerste vaststelling: internet is in België te duur. Test-Aankoop heeft berekend dat we voor breedband dubbel zoveel betalen als in onze buurlanden.
 
Tweede vaststelling: acht op de tien surfers downloadt illegaal films en muziek. Ze kunnen daarvoor beboet worden.
 
Derde vaststelling: muzikanten en filmmakers lopen door dat downloaden heel wat inkomsten mis.
 
Drie maal schiet de bestaande wetgeving te kort: de internaut betaalt te veel, de downloader riskeert straffen en de artiest verliest centen.
 
Internet maakt cultuur heel bereikbaar. Onze pc’s, gsm’s en MP3-spelers zijn heuse mediatheken geworden. We kunnen er muziek, films en boeken op downloaden. Maar de auteurs komen er bekaaid van af. Ze worden wel bekeken en beluisterd, maar niet betaald. De klassieke markt voor film en muziek is ingestort.

Frankrijk heeft gekozen voor een repressief beleid. De Hadopi-wet legt na enkele waarschuwingen zware straffen op. Tot daar toe. Maar om het downloaden te traceren hebben ze een Big Brother-machine nodig die constant de internauten controleert. Weg privacy. En vaak zijn het onbedachtzame surfers die zich laten betrappen, want een beetje whizzkid omzeilt het systeem. Wie slim is, wordt niet gerold. Wij willen dat niet.
 
Bovendien moet internet goedkoper zijn. In België kost een abonnement gemiddeld 44 euro. Het Europese gemiddelde is 37 euro. Groen! en Ecolo willen een maximumfactuur voor internet. Daarna willen we werk maken van meer concurrentie in de sector. Dat zal de tarieven verder doen dalen.
 
Vervolgens willen we dat internetproviders de filmmakers en muzikanten vergoeden. Belgacom en Telenet zullen zeker niet in de problemen komen als ze een deeltje van hun grote winsten afdragen. De meerkost mag niet verhaald worden op de surfers.
 
Trouwens: de providers verdienen goed geld aan al die artiesten. Want hoe promoten ze hun abonnementen? Als onbegrensd download-plezier. Wat downloaden hun klanten via hun servers? Film en muziek, helaas vaak illegaal. Dus: net het downloaden maakt de breedbandabonnementen zo aantrekkelijk. Omdat de consument geen auteursrechten betaalt, zit hij met een juridisch probleem. Dat lossen we op met de invoering van de “globale licentie”.

Die “globale licentie” zorgt ervoor dat de auteurs vergoed worden voor hun werk. De eindgebruiker wordt beschermd tegen juridische vervolging. De sites die de muziek aanbieden daarentegen, kunnen wel nog vervolgd worden. Je opent tenslotte ook geen winkel met gestolen goederen.
 
Ons voorstel zal het legale downloaden via online muziekwinkels als iTunes niet uit de markt duwen. Bij hen ben je immers zeker van kwaliteit, in het gratis circuit niet. Online winkels zijn steevast up to date, overzichtelijk en betrouwbaar. Er zal altijd een publiek bestaan dat liever geen virussen riskeert door op een schimmige site een gratis liedje af te halen. De nieuwste van U2 is uit? iTunes garandeert dat die meteen in de etalage staat, van oorspronkelijke kwaliteit is en vlotjes binnen te halen valt.
 
De provider hoeft niet voor iedereen te betalen. Voor ‘kleine’ surfers die minder downloaden dan 5 gigabite per maand dragen ze niets af. Voor ‘gemiddelde’ abonnees met meer dan 5 gigabyte betalen ze wel een kleine bijdrage. Voor de echt ‘grote’ abonnementen met een downloadcapaciteit van 30 gigabyte of meer, is een wat hogere bijdrage rechtvaardig. Want dit zijn klanten die doorgaans wel veel downloaden. Hoe hoog die bijdrage is wordt afgesproken tussen de providers en de auteursrechtenverenigingen.
 
Dit geld gaat naar de auteursrechtenverenigingen en die sluizen het door naar de artiesten. Om te weten welke artiest wat krijgt moet de overheid de downloads tellen. Niet wie wat downloadt, want dat is privé. Maar ze mag wel monitoren welke media binnengehaald worden. Op basis daarvan kan ze een verdeelsleutel maken. Deze artiest krijgt dan zoveel, die artiest dan wat meer of minder.
 
Zo zorgen we voor een juridische zekerheid voor de gebruikers en beschermen we hun privacy tegen een al te nieuwsgierig controle-orgaan. Kunstenaars en auteurs worden eindelijk betaald voor hun werk. Tegelijk maakt ons voorstel de toegang tot muziek, video’s en boeken goedkoper. En zo wordt cultuur een beetje meer ‘cultuur voor iedereen.’
 
Vele artiesten krijgen eindelijk ook wat financiële ademruimte: de bijdrage betaalt enkel de auteur zelf en niet de platenbonzen. Nu gaat slechts tien procent van de cd-verkoop naar de creatievelingen. Maar via een website kunnen ze rechtstreeks verkopen aan hun fans. De mediabazen als dure omweg naar de consument staan dan buiten spel. Bovendien verdwijnen de distributiekosten: er moeten geen cd’s of dvd’s gemaakt en verspreid worden.
 
We mogen de afspraak met de mediageschiedenis niet missen. We willen ons schikken naar de nieuwe tijden. Haal uit internet wat er in zit: een directe, legale en goedkope toegang tot cultuur voor iedereen.