Fietsen is niét gezond, noch veilig, laat staan leuk. Wie op de fiets stapt neemt een groot risico. Op blauwe plekken, gebroken botten of nog erger. Deze stellingen zijn sinds een paar dagen jammer genoeg wààr in Antwerpen. Een paar dagen vrieskou en één sneeuwbui waren genoeg om de waarde van het fietsbeleid van de stad te bepalen. Waardeloos, is helaas het verdict. Het is ronduit schandalig hoe de fietspaden erbij liggen: onder een dikke laag bevroren sneeuw die spekglad is en dus levensgevaarlijk. Iedereen kent ondertussen al wel één of meerdere mensen die gevallen zijn met de fiets en daar gebroken botten, kneuzingen of in het beste geval enkel schrik aan hebben overgehouden. Wil de stad dit écht: dat mensen schrik krijgen om de fiets te nemen? In december nog suste schepen Lauwers de gemeenteraad met de mededeling dat er binnen een aantal weken nieuw materiaal zou aankomen om de fietspaden sneeuwvrij te houden. En gisteren las ik in de krant dat hij de veegploegen inzet om de sneeuw te ruimen. Too little too late. De meeste fietspaden liggen er nog altijd spekglad bij. Waarop wacht men in Antwerpen eigenlijk om dit probleem écht aan te pakken? Tot er ook hier een dodelijk slachtoffer valt? Of wachten ze gewoon af tot de sneeuw weer smelt? En het probleem zich 'vanzelf' oplost en iedereen de problemen vergeet? Tot het opnieuw begint te vriezen.