Woensdag 9 november, 12u, noodopvangcentrum Weelde
Vandaag bezoek ik het noodopvangcentrum in Weelde, dat door het Rode Kruis wordt geleid. Eind vorig jaar besliste de regering om een aantal extra noodopvangplaatsen te creëren in legerkazernes om een antwoord te bieden op het tekort aan plaatsen in de reguliere opvang van asielzoekers. Deze centra zouden een jaar openblijven, zodat de overheid intussen tijd had om een aantal structurele aanpassingen door te voeren die ertoe moesten leiden dat de instroom aan asielzoekers zou dalen en de uitstroom zou stijgen.
Het Rode Kruis heeft zich volledig aan haar opdracht gehouden, en heeft in Houthalen-Helchteren en in Weelde in no time een volledige operationeel centrum uit de grond gestampt. In Weelde moesten elektriciteit en water nog aangelegd worden en containerunits om te slapen, te douchen, te wassen. Maar de directeur leidt ons rond in een perfect georganiseerd en goed functionerend opvangcentrum. Meer dan 2000 nieuwkomers hebben ze hier al opgevangen, die hier tussen de 3 dagen en 6 maanden blijven voor ze verder ‘doorstromen’.
De overheid heeft zich echter niet aan haar deel van de overeenkomst gehouden: in dat jaar tijd is er geen oplossing gevonden voor de asielcrisis. 2500 extra plaatsen zijn gecreëerd, maar er is niets veranderd in het onthaalbeleid, de asielprocedure of het terugkeerbeleid. Waardoor de problemen in België nog altijd even groot zijn, en het tekort aan opvangplaatsen nog altijd even prangend.
Toch heeft de regering beslist dat de noodopvang binnenkort weer dicht moet, ook in Weelde. Ook al worden er nog elke dag mensen ‘niet toegewezen’ door Fedasil. Meer nog: ik krijg te horen dat er op dit moment 112 bedden LEEG staan in Weelde, omwille van de verplichte afbouw van de activiteiten. Ik geloof mijn oren niet. Vorige week donderdag werden er 140 mensen op straat gezet door Fedasil wegens zogenaamd ‘tekort aan plaats’ terwijl er hier gewoon bedden leeg staan?
Reacties
Beste Freya Als huisarts in
Beste Freya
Als huisarts in een opvangcentrum van Fedasil maken wij deze realiteit dagelijks mee. In toenemende mate verontrust mij het complete gebrek aan een degelijk, onderbouwd, doordacht, efficiënt en humaan beleid.
Asiel aanvragen in België is een loterij, wat ertoe leidt dat ten eerste heel veel mensen het hier proberen (zouden wij niet hetzelfde doen?) en ten tweede dat mensen die werkelijk in aanmerking zouden komen voor asiel, door procedurale fouten, incompetente of slecht opgeleide advokaten, of onduidelijkheid over wat van hen verwacht wordt, afgewezen worden en in de illegaliteit terecht komen. Mensen blijven veel te vaak veel te lang hangen in de centra, met hun leven op "pauze", in onzekerheid, met velen opgepakt in te kleine ruimtes. Ik zie ze elke dag: mensen die, toen ze aankwamen in ons land, duidelijk opgelucht waren veilig te zijn, hoopvol, positief, en die na enkele maanden afglijden in een lethargie, depressie, futloosheid, onzekerheid, slapeloosheid. Het niet weten, het ontbreken van duidelijkheid is voor velen de dooddoener. Kunnen wij het hen kwalijk nemen dat ze alles proberen wat mogelijk is? Dat ze alle achterpoortjes proberen te gebruiken? Is dit hun fout of de fout van een falend beleid?
Is het ethisch dat een groep Vlaams Belangers komen betogen voor de poort van een asielcentrum? Ik stelde me de vraag, gisteren, of ze dat niet beter in Brussel waren gaan doen? Wat voor boodschap geef je mensen die al in een precaire situatie zitten wanneer je voor hun neus duidelijk maakt dat ze hier niet welkom zijn?
Een ander voorbeeld van het non-beleid: op dit ogenblik verblijft een grote groep zogenaamde "transit-AMA's", niet-begeleide minderjarigen die zeer kort (in transit) verblijven in afwachting van een leeftijdsbepaling adhv botscan, bij ons. De bedoeling is dat deze jonge mannen (en weinig vrouwen) zo snel mogelijk, eens hun leeftijdsbepaling gebeurd is, een definitief opvangcentrum toegewezen krijgen. Echter, sinds juli dit jaar gebeurt het steeds vaker dat deze mensen ten eerste veel te lang in de "transit" blijven hangen (weken, soms maanden, zonder dat we weten waarom), en ten tweede dat een andere groep rechtstreeks van ons centrum naar een sociale woning mag (een zgn LOI). Dit terwijl andere bewoners, die vaak al 9 maand (!) in ons centrum verblijven en al bijna een half jaar wachten op toewijzing aan een LOI, de boodschap krijgen dat er te weinig LOI's beschikbaar zijn. Dit is toch onwaarschijnlijk!! Hoe kan ik tijdens consultaties blijven proberen om mensen op te beuren, met hen te zoeken naar manieren om de dag door te komen, zoeken naar oplossingen tegen slapeloosheid, tegen de dreigende depressie, wanneer het beleid de oorzaak is van deze problemen? Wanneer zij zien dat pas gearriveerde asielzoekers plaatsen in LOI's (met dus betere levenskwaliteit en een grotere autonomie) toegewezen krijgen die eigenlijk al maanden aan hen beloofd zijn?
Iemand moet zich toch ergens deze materie aantrekken? Ergens in ons land moeten toch politiekers zijn die hiervan prioriteit maken?
Het sluiten van de noodopvang vlak voor de winter, na een jaar van gemiste kansen, is een cynische daad die totaal voorbijgaat aan de realiteit, en die naar mijn mening gewoonweg strafbaar zou moeten zijn.