Dit verhaal las ik gisteren in La Libre Belgique. Ik weet niet in hoeverre het in de Vlaamse kranten is verschenen. Maar het blijft door mijn hoofd spoken.

Een Afghaanse vrouw komt op 14 oktober aan in Brussel. Ze heeft een zoon van 14 jaar, een dochter van 12 en een baby van 2 jaar oud bij. Haar man is achtergebleven in Afghanistan om hun 4e kind, dat al weken vermist zou zijn, terug te vinden. De familie komt uit een regio die door het Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen als extreem gevaarlijk wordt bestempeld.

De vrouw meldt zich bij de dispatching van Fedasil, maar noch daar, noch bij de Brusselse OCMW’s  is er plaats voor haar en haar kinderen. Ze worden de straat opgestuurd.

Meer dan een week later raakt de totaal ontredderde en uitgehongerde familie tot bij een advocaat, die erin slaagt om via de rechtbank Fedasil te verplichten om de vrouw en haar kinderen onderdak te bieden.

Of toch niet. Wanneer de uitspraak van de rechter via een deurwaarder bij Fedasil belandt, laat die aan de advocaat weten dat de vrouw zich voor een afspraak mag melden op 25 november. De advocaat denkt aan een vergissing, maar bij navraag blijkt het wel degelijk over 25 november en niét over 25 oktober te gaan. Waar de familie de volledige komende maand dan moet slapen of eten, laat Fedasil, en bij uitbreding de gehele Belgische staat blijkbaar ijskoud.

De regering is in staat om op een paar dagen haar leger naar Libië te sturen, om Dexia op één weekend te redden, maar laat willens en wetens duizenden mensen al drie jaar op straat wegrotten. Is het racisme, egoïsme of totale onverschilligheid? En welk van de drie is erger?
Wanneer is het nog eens Kerstmis? Dan kunnen we misschien weer één of twee dagen naastenliefde aan…