Ik  heb me voorgenomen om rustig te blijven. Commissie Binnenlandse Zaken. Met op het programma een gedachtenwisseling met Staatssecretaris Courard over de crisis in de opvang van asielzoekers. En het begint redelijk goed. Courard geeft een weliswaar beperkt en onvolledig overzicht van het afgelopen ‘annus horribilis’, maar hij uit zijn goede wil en engagement en geeft enkele cijfers. Tot daar aan toe. Maar ik wil graag meer weten. Hoeveel mensen er nog in hotels verblijven. En voor hoe lang nog. Hoeveel mensen er dit jaar al de straat zijn opgestuurd bij gebrek aan opvang. Hoeveel mensen daarvan al een dwangsom hebben geëist en hoeveel hebben zij gekregen. Waar de overheid nieuwe opvangplaatsen gaat creëren en onder welke vorm. Hoeveel gemeenten er bereid zijn om mee te helpen. Of er nog steeds minderjarige vluchtelingen zonder begeleiding tussen de andere asielzoekers worden gedropt. Waarom de minister nog steeds weigert om te overwegen een systeem uit te werken naar het voorbeeld van Australië en Zweden, een systeem van coaching van de asielzoeker dat zijn succes elke dag opnieuw bewijst, omdat maar liefst 70 % van de afgewezen asielzoekers vrijwillig naar zijn land terugkeert, terwijl ze bij ons bijna allemaal moeten gedwongen worden of in de illegaliteit verdwijnen. Hoe hij de malaise bij Fedasil denkt op te lossen, nu de gehele directie opgestapt is, het personeel dreigt met stakingen en voormalig directeur Bob Pleysier ongestoord de vuile was buitenhangt in de pers.

Dat over de dwangsommen had ik misschien liever niet geweten. 237.000 EUR aan 38 asielzoekers. Ik geloof mijn oren niet. Dat is meer dan 6000 EUR per persoon. Terwijl de opvang van een asielzoeker normaal ongeveer 35 EUR per dag kost. Ik wil zelfs niet uitrekenen hoeveel mensen hiermee geholpen hadden kunnen worden, moest de overheid niet jarenlang haar kop in het zand gestoken hebben.

Maar dan Courard! Onze staatssecretaris laat zich helemaal gaan en verliest zich in een omstandig discours (over de kwaliteit van zijn Nederlands zal ik het maar niet hebben, laat ik alleen zeggen dat ik naar de tolk die alles in het Frans vertaalde heb geluisterd, om toch nog iets te kunnen verstaan), waaruit moet blijken dat hij er ook niets aan kan doen, dat zijn voorgangers de grote boosdoeners zijn, dat de gemeenten vrijwillig moeten beslissen om mee opvang te creëren, en dat ze dat (waarom ben ik niet verbaasd) niet graag doen en dat iedereen in deze kwestie te beklagen is, van hemzelf tot de OCMW’s, tot Fedasil, tot grootsteden als Brussel en Antwerpen toe (tiens, wie is hij vergeten in zijn opsomming? Of zijn de asielzoekers zelf niet te beklagen?). Uit verdere cijfers die hij geeft begrijp ik dat er nu nog zo’n 2500 mensen op straat staan, dat er 1200 in hotels overleven, maar dat hij tegen het einde van het jaar ongeveer 2000 extra opvangplaatsen zal creëren. Heel erg goed moet je niet kunnen rekenen om te beseffen dat dit belachelijk veel te weinig is.

En dan kan ik me echt niet meer houden. De stoom komt uit mijn oren, en ik vraag dan toch nog maar even het woord. Na mijn tussenkomst en die van collega Lanjri lijkt Courard ineens iets minder opgewekt en toch enkele centimeters kleiner. Hij is inderdaad te beklagen, de staatssecretaris die dit probleem moet oplossen. Maar ministers en staatssecretarissen zou je niet , nooit beklagenswaardig mogen vinden. Je mag ze arrogant vinden, koppig, vervelend, eigenzinnig, je mag er zelfs een beetje bang voor zijn. Maar vanaf het moment dat je er medelijden mee krijgt, zouden ze eigenlijk geen minister meer mogen zijn.