Een typisch beeld uit een rampgebied, zo'n kaal veld vol witte tenten. Je ziet ze verschijnen na aardbevingen, vulkaanuitbarstingen of tsunamis, in conflict- en oorlogsgebieden als Darfour, Pakistan, Israel. Vluchtelingenkampen. Opgezet door hulporganisaties voor mensen die geen dak meer boven hun hoofd hebben, om de ergste nood te lenigen. Nu ook in Brussel dus. Oorlogsgebied? Nee, we hebben hier gelukkig een iets beschaafdere manier om van mening te verschillen. Natuurrampen? Ook niet. Waarom dan in godsnaam een tentenkamp? Tja... De regering heeft nét iets te lang de andere kant opgekeken en merkt nu ineens dat ze geen plaats meer heeft voor zo'n 2500 mensen. De helft daarvan heeft ze noodgedwongen in hotelkamers bijeengepropt, maar die zitten nu ook vol, dus... kijken ze nog maar wat verder de andere kant op terwijl Fedasil asielzoekers de straat op moet sturen.
 
Dus doet Artsen zonder Grenzen wat ze overal in de wereld probeert te doen: mensen uit de nood helpen. Samen met Vluchtelingenwerk en enkele andere organisaties is dit hun manier om deze absolute schande aan te klagen. Want is het niet hallucinant dat dit gebeurt in ons land, in België, in Brussel, hoofdstad van Europa, centrum van de Westerse wereld? We beroepen ons zo graag op onze morele superioriteit, op onze welvaart, we doen zo vaak denigrerend over andere, armere delen van de wereld. Maar we slagen er niet eens in om mensen in nood - want dat zijn asielzoekers, geloof me, niémand komt hier voor zijn plezier asiel aanvragen - tijdelijk op te vangen en op een menselijke manier te behandelen.
 
Hoe lang gaat dit nog blijven aanslepen? Hoeveel lager kan deze regering, dit land nog zinken?