Vanmorgen een bezoekje gebracht aan het tentenkamp. Ze waren er allemaal, de vrouwen en gezinnen die het hardst door mijn hoofd bleven spoken de voorbije dagen: het gezin met 13 kinderen, de vrouw met de 5 kindjes.. Maar ik kon toch niet vergeten dat dit 'maar' 50 mensen waren van de meer dan 1000 die door Brussel dwalen.
 
Vandaag gaan we - nog maar eens - proberen op politiek niveau iets te bereiken. Samen met Ecolo en SP.a hebben we een minidebat rond de opvang van asielzoekers uitgelokt, dus kunnen we de premier en staatssecretaris Courard vanuit verschillende hoeken het vuur aan de schenen leggen. Ik heb tegelijk ook een resolutie ingediend waarin ik zelf een aantal voorstellen doe om deze crisis aan te pakken. Als oppositie is het verschrikkelijk moeilijk om de meerderheid ervan te overtuigen mijn voorstellen op de agenda van de commissie te plaatsen, maar ik blijf hopen dat dit onderwerp belangrijk en dringend genoeg is om een aantal senatoren te overtuigen.
 
Vanmiddag wordt de strijd dus in de rode pluche zetels gevoerd in plaats van op straat. Op hoop van zege...