Miserie zien went niet. Nooit. Mijn hart breekt voor de zoveelste keer als ik naar de hongerstakers in de Begijnhofkerk kijk. Zoveel miserie, samen opeengepakt in een koude kerk. Natuurlijk is het fout en onverantwoord wat ze doen. Maar mensen gaan niet in hongerstaking voor hun plezier. Deze mensen doen wat ze doen omdat ze geen énkele andere uitweg meer zien. Ons land weigert nog altijd om sluitende regels op te stellen voor regularisatie van mensen zonder papieren. “Weigert”, inderdaad, dat mag ik nu heel duidelijk op papier zetten, nu minister De Gucht het onlangs met zoveel woorden in Humo heeft toegegeven. “Het is een politieke keuze om in dat dossier geen vooruitgang te boeken”. De zin spookt door mijn hoofd terwijl ik in de kerk sta, en met de actievoerders praat. Gelukkig schorten ze hun actie op, gaan ze niet door tot het bittere eind. Deze keer niet. Maar er zullen nog acties volgen. Zolang de politiek ervoor “kiest om in dit dossier geen vooruitgang te boeken”, zullen wanhopige mensen hun toevlucht nemen tot dit soort onverantwoorde acties. De politieke wereld – en ik vind het verschrikkelijk dat ik hiervan deel uitmaak en mijn ‘collega’s’ uit de meerderheid toch niet kan overtuigen om voor een oplossing te zorgen  – draagt hier een verpletterende verantwoordelijkheid. Struisvogelpolitiek, het woord lijkt voor deze situatie uitgevonden. Gewoon de andere kant opkijken en doen alsof er geen probleem is.

Afgelopen donderdag dacht ik misschien een medestander  te vinden bij premier Van Rompuy. Was hij niet degene die de partijen in dit dossier weer aan de tafel ging zetten en een doorbraak ging forceren? Eerst voor Pasen, dan voor de verkiezingen, nu voor…? Niet dus... Hoewel ik hem een half uur voordien in de koffiekamer zag staan kletsen, liet zijn agenda het blijkbaar niet toe om op mijn vraag te komen antwoorden in de senaat.  Ik probeer dus volgende week opnieuw, met de beperkte middelen die ik heb, de minister een geweten te schoppen. Geduld is een schone deugd die politici in overvloed moeten bezitten. Maar ondertussen draait de wereld daarbuiten wel verder, en neemt de wanhoop van de sans papiers toe. Meer en meer stemmen in ons land verheffen zich tegen dit onrecht. Clerus, intelligentsia, theatermakers, acteurs, kunstenaars.  De kruik gaat maar zolang te water tot hij barst. Ik hou mijn hart vast voor de dag dat hij barst. Er zitten nu al scheuren in. Meneer en Mevrouw de Ministers, laat het alsjeblieft niet zo ver komen.