De wereld van asielzoekers, mensen zonder papieren en uitgeprocedeerden ligt bezaaid met schrijnende verhalen. En toch zijn er wel elke dag weer dingen die me weten te shockeren. Vandaag is het een plastic zak. Een 'IOM-zak'. Als een asielzoeker uitgeprocedeerd is en dus terug moet keren naar zijn land van herkomst, is het de IOM (International Organisation for Migration) die dit organiseert. Elke uitgeprocedeerde krijgt van de IOM een plastic zak met haar logo op (een lége zak welteverstaan) om herkenbaar te zijn. Dit wil dus zeggen: mens met zak gaat naar luchthaven, moet daar gaan zitten wachten, zak goéd zichtbaar op zijn schoot leggen (waarom niet ineens over zijn hoofd trekken..), tot iemand hem komt halen die hem dan de vlieger opduwt. Ik weet niet of u het voor u ziet, maar ik wel. Na jaren van hoop op een nieuwe toekomst moet je terug naar je land van herkomst, waar je in het beste geval armoede, en als je minder geluk hebt vervolging en opsluiting wacht. Dit is géén vrolijke gebeurtenis. En dan moet je, met een domme, onnozele, lege PLASTIC ZAK op je schoot gaan zitten wachten tot er iemand je, als een stuk bagage komt ophalen en je zonder boe of ba in het vliegtuig duwt. Bye bye Belgium. Misschien is dit wel tekenend voor hoe wij vluchtelingen in het algemeen behandelen.. Hoe kàn je nu een mens als een stuk bagage behandelen, zeker als je een idee hebt van wat hij meegemaakt heeft en wat hij tegemoet gaat? Wie komt er in godsnaam op het idee om die mensen een zak in de handen te duwen als herkenningsteken? Is het nu écht te veel gevraagd om een aparte ruimte, of een hoekje te reserveren hiervoor. Is het écht niet mogelijk om een begeleider op tijd in de luchthaven te laten komen, zodat hij die uitgeprocedeerden kan opvangen en hen vertellen wat hen te wachten staat?
Nee, die plastic zak zal nog wel een paar dagen door mijn hoofd blijven spoken...